FLOOR PLAN : NOT TO SCALE

Tatlong taon na mula ngayon nang natapos ko ang kursong Arkitektura. Limang taon ng pagbuno sa pangarap na makatapos para maiaalay sa mga magulang ko. Puyat, pagod, gastos, pasma, madugong matematika, at malabong mata - idagdag mo pa ang pagtalikod sa tunay na kaligayahan na akala ko nuon ay balakid sa tinatahak ko. Naalala ko, nung lumabas ang listahan ng mga dyanteng mamartsa sa darating na Marso ng taong yun eto lang ang nasabi ko: Sa wakas, tapos na! Sa wakas... matapos ang ilang latang tracing papers, ilang pirasong lapis, ilang galong tinta, ilang pamburang napudpod, pangkulay na nasaid, at t-square na nabali.

Tatlong taon mula nuon at habang ginising na naman ako ng sakit ko sa kalagitnaan ng mahimbing na tulog, naisip ko naman kung ilang plano na nga ba ng istraktura ang nagawa ko? Tanda ko pang ang kauna-unahang plano na naiguhit ko noon ay plano ng kubeta. Tapos palaki na nang palaki. Bahay na bungalow, 2-storey, attached, row house. Tapos isang buong komunidad. Tapos paliparan. Matataas na gusali at malalawak na pasyalan. Palaki nang palaki. Pahirap nang pahirap. Mas malaki, mas komplikado! Hindi puedeng basta guhit lang dito at guhit doon. Ang isang guhit kailangan ng madibdibang eksplanasyon kung bakit mo ilalagay yun doon. Lahat ng makikita mo sa isang plano may halaga at may kahulugan.

Kaya napaisip na naman ako, na kahit hindi pa man ako isang Arkitekto [at di ko alam kung manyayari pa yan], kung sa dinami-dami ba ng nagawa ko na plano ng kung anu-anong gusali at istraktura, naitanong ko sa sarili ko: Ako ba may plano na? Para saan? Para kailan? Para kanino?

At dahil mulat ako mula alas dos hanggang alas sais ng umaga, nagbalik tanaw ako. Naalala ko dati nung hayskul kapag sumasagot ako sa tanong ng islambuk na : How do you see yourself ten years from now? Naalala kong ang lagi kong sagot ay : Successful. One word. English. Sharades? Haha Pero seryoso yan lang. Wala na kadugtong. Kung meron man siguro smiley lang! Walang plano ang buhay ko. Walang direksyon. Hindi mo ako mahuhuling liliko sa kaliwa dahil sa kanan ang punta ko. Kung akala mo titigil ako, pwes susulong ako. At kung batid mo ay nagpreno na ako, nagkakamali ka naka menor pa lang yun!

Di ko maalala kung bakit ganuon ang naging pananaw ko. Siguro dahil na rin sa mga pagsubok na dumadating habang tinatahak ko ang daan naging malinaw sa isip ko na lahat ng bagay may hangganan. Darating yan at kusang aalis. Puedeng andito lang ako pero bukas wala na. At hindi lahat mapupunta sakin dahil hindi naman lahat ay para sakin. Dapat marunong magparaya at tumanggap. Kaya mas magandang bigyan ng pansin kung ano ang nasa harap ko ngayon. Dahil mas importante ang ngayon kesa sa hinaharap. At papaano ko gagawin iyon, kung ang lahat - nakaplano na...

Kaya sa ngayon ayos lang, agos lang! Ayoko parin lagyan ng plano ang buhay ko bagkus lagi ko lang isinasa-isip yung mga bagay na gusto kong makamit at mga bagay na meron ako ngayon. Mahirap na, baka gumuhit ako ng “plano” ko sa huli buburahin ko lang din. O kaya mas mahirap naman kung tuluyan na lang punitin... tapos itatapon din.